ندهد و غفلت‌زده نسازد بلكه هر چه هست او را آگاه سازد . 5 - در معامله‌اى كه بين آنها صورت مىگيرد دغل بازى نكند . 6 - وقتى كه امور خود را به دوست واگذار كرد ، واجب است تمام توان خودش را در خيرخواهى او به كار ببرد و اگر او را فريب دهد ، نوعى از ربا را مرتكب شده كه باعث خشم خدا مىگردد . ( 1 ) 37 - حق طرفى كه بر تو ادّعايى دارد « و أما حق الخصم المدعي عليك ، فن كان ما يدعي عليك حقا لم تنفسخ في حجته ، و لم تعمل في إبطال دعوته ، و كنت خصم نفسك له ، و الحاكم عليها و الشاهد له بحقه دون شهادة الشهود ، فإن ذلك حق اللّه عليك ، و إن كان ما يدعيه باطلا رفقت به ، و ورعته ، و ناشدته بدينه ، و كسرت حدته عنك بذكر اللّه ، و ألقيت حشو الكلام و لغطه الذي لا يرد عليك عادية عدوك ، بل تبوء باثمه ، و به يشحذ عليك سيف عداوته لأن لفظة السوء تبعث الشر ، و الخير مقمعة للشر ، و لا قوة إلا باللّه . . . » « اما حق كسى كه بر تو ادّعايى دارد آن است كه اگر ادّعاى درستى دارد ، دليل او را رد مكن و خواسته‌اش را باطل مشمار كه در اين صورت او را با خودت دشمن كرده و به زيان خود حكم كرده‌اى و بدون شهادت شهود ، به سود او گواهى داده‌اى ، زيرا كه در حقيقت اين حقّ خداست بر تو اما اگر ادّعاى باطلى دارد ، با او مدارا كن و او را برحذر دار و به ياد تعهّد دينى بينداز و با ياد خدا از تندى او بكاه ، و از پرحرفى و ناسزاگويى خوددارى كن كه اينها مانع تجاوز دشمن نشده ، بلكه گرفتار گناه او شده و باعث تيزى شمشير عداوت او مىگردد ، زيرا كه حرف بد باعث شرّ و حرف خوب براندازندهء شرّ است . و هيچ نيرو و توانى جز به خدا نيست . » امام عليه السّلام در اين فرازها راجع به حق شخص مدّعى بر كسى كه